Ergens tussen Metz en Nancy bedenk ik mij voor de zoveelste maal dat het
niet zo verstandig is om hard te rijden, afgezien van het feit dat het sneeuwt
en toch geen tijdswinst opleverd, is het meer Monique die mij er aan herinnerd door haar manier van kijken dat ik automatisch de druk van mijn voet op het gaspedaal verminder.
Dit gebeurd meestal zonder dat zij iets hoeft te zeggen, vrij normaal wanneer je bijna al 12,5 jaar bij elkaar bent, kleine dingen hoeven niet meer uitgesproken te worden.
'Gevaarlijk' denk ik bij mijzelf wanneer je dat niet meer doet, terwijl ik weer een 90 kilometer bord met Rappel passeer en zeker weet dat er dadelijk een flitspaal de revue passeert.
In de stilte van het monotone geluid van draaiende banden door de sneeuw en af en toe een interval van de ruitenwisser, gaat Monique verzitten met een afkeurend geluid.
'We zijn op de helft, nog 4,5 uur te gaan' denk ik bij mijzelf en betrap mijzelf er op dat ik het niet hardop zeg, tsss... moet daar wat mee gaan doen besluit ik resoluut.
'Waar wordt jij nu echt gelukkig van?' klinkt het plotseling naast mij en ze kijkt mij enigszins verveeld aan.
'En dat vraag je me nu pas na bijna 12 jaar?' roep ik enigszins lachend terug, terwijl ik gas terugneem voor een vrachtwagen die gaat inhalen.
Maar ondertussen kan ik de vraag, die ogenschijnlijk simpel is, niet beantwoorden.
'Waarschijnlijk een nieuwe gadget' plaagt ze naast mij en moet bekennen dat ik daar wel heel blij van wordt, maar gelukkig - nee, niet echt.
Zo gaat het een tijdje door met allerlei opsommingen van situaties, producten of een combinatie van beide en ik moest haar het antwoord schuldig blijven.
Tot van het weekend, bij het aankleden opende ik een verpakking met nieuwe sokken en riep 'Sokken... nieuwe sokken, daar wordt ik echt gelukkig van!'
'Rare kerel' klonk het slaperig vanuit de slaapkamer.
Lees verder...
Post inklappen...
In de diepte van mijn ziel huist een woordeloos lied,
een lied dat leeft in het zaad van mijn hart
en weigert met de inkt uit te vloeien op het perkament.
Het hult mijn genegenheid in een mantel van herfstdraad
en is voortdurend in vloeiende beweging,
maar reikt niet tot de lippen.
Hoe kan ik het uiten al was het maar als een zucht?
De angst bevangt mij dat het zich mengelt met de lucht.
Voor wie zal ik het zingen?
Het toeft in het huis van mijn ziel, bevreesd voor grove oren.
Als ik schouw in mijn innerlijk oog, zie ik de schaduw van zijn schaduw.
Als ik het beroer met mijn vingertoppen, voel ik het vibreren.
Mijn daden openbaren zijn tegenwoordigheid, zoals een meer de
stralende sterren weerkaatst.
Mijn tranen onthullen het, zoals de heldere dauwdroppels het geheim
onthullen van de verwelkende roos.
Een lied, door bespiegeling geschreven,
door stilte uitgegeven,
door rumoer geschuwd,
door waarheid omarmd,
door dromen herhaald,
door liefde begrepen,
door ontwaken verborgen,
en door de ziel gezongen.
Het is het lied van de liefde.
Geen Kaïn of Esau kan het zingen.
-Kahlil Gibran
Mvr. de Ruijter † 15 Januari 2009
Download hier alle foto's van Mvr. de Ruijter. [zip bestand-38Mb]
Lees verder...
Post inklappen...
Hier wat foto's van onze 'korte' wintervakantie in Zoutelande.
Lees verder...
Post inklappen...
De beste wensen voor 2009! Nu dat gezegd is, kunnen we over tot de
orde van de dag, want hier in Commugny was het echt een hele happening!
Buren waren massaal de bergen in gevlucht voor het spetterend einde-
jaarsfeest en de eventuele bezoekers aantallen, het onberispelijke Meteo Swiss had een kraakheldere nacht voorspeld, dus wij waren d'r klaar voor!
Maar die 2 vuurpijlen die we uiteindelijk zagen en waar we nu nog steeds aan twijfelen of het geen noodsignalen van gestrande bergbeklimmers op de Mont-Blanc waren, hebben we niet gemist!
Toch raar om op 00:15 alweer in je joggingbroek door het huis te lopen en die fles champagne 'verder' soldaat te maken. Laten we hopen dat het volgende oud en nieuw iets meer 'pit' heeft in vergelijking met 08/09, maar ik vermoed dat dit geen probleem gaat worden, aangezien wij dit jaar in de 'ronde 09' van BZ meedraaien.
Aan de andere kant was deze sabbatical zeer welkom om deze blog eens 'op te schonen' na (bijna) 1,5 jaar 'klooien' met html. Met verbazing heb ik de 'ruis' uit mijn code gehaald en was eigenlijk meer verwonderd dat deze blog nog functioneerde. Ook de layout had te lijden gehad van mijn overmatig enthousiasme voor druk, drukker en drukst en met het maken van de nieuwe design, hing er dan ook een post-it met "Less is More".
Dus voor de mensen die het fanatisch vonden dat die header 340kb foto's stond te roteren via javascript, deze is verwijderd in update ver. 20.09
Nu dit alles is gebeurd, kunnen de volgende projecten meer aandacht krijgen, zoals het maken van een '100% Pure Bullshit filter', zodat je met één druk op de knop alle azijnzeikerds op het internet kan wegfilteren. De button is al klaar! [zie sidebar rechts]
Verder wil ik in 2009 er ook achter komen waarom meiden van 15/16 jaar 'ladingen' foto's van zichzelf maken en daarbij heel boos, onschuldig of zwoel kijken, is dit het prille begin van een ernstige vorm van narcisme? of een onschuldig 'iets', omdat het gewoon kan?
Ben benieuwd.
P.s. Met een schoonmaak, draai ik altijd muziek, het liefst het soort wat ik nog niet gehoord heb.
Lees verder...
Post inklappen...
